W Starbucks zamawiasz kawę i po jej odbiór wołają Cię po imieniu. Wszyscy się zachwycają tym zwyczajem, a ja się pytam, dlaczego? Skoro to takie smutne. Duże miasto, tłumy otaczających Cię ludzi, a żaden z nich nawet nie jest ciekaw, jak masz na imię i co robisz w życiu. Pozostaje Starbucks.
Wielkomiejski singiel.

{mam kota na gorącym dachu mojej głowy!}

Poddałam dziś wątpliwości moją 'nadawalność' do bycia człowiekiem, jakim zawsze chciałam być. To nie kwestia kryzysu twórczego, ale generalnej analizy dotychczasowych postępów i osiągnięć. Mam 21lat i nie czuję fenomenu. Aż płakać się chce na myśl, że przez tyle lat mogłam gonić nie tego białego królika.

A mimo to idzie wiosna, po niespełna roku ciężkiej wegetacji. Wreszcie praca pochłania mnie z czystej przyjemności, a nie po to, by zapomnieć. I robię całkiem szalone rzeczy w trasie, ale to już inna bajka... ;)

{Niech moje biszkoptowe serce, owinięte ciasno folią będzie ciepłe.}

Staje się już tradycją, że w snach rodzą się najpiękniejsze dzieci mojej wyobraźni. Nieznośna jest dla mnie myśl, jak o wielu z nich zapominam tuż po przebudzeniu.
Osierociłam dziś piękne dziecko. A kiedy zdałam sobie z tego sprawę, jego już nie było.

Abstrahując od tematu: zauważam w sobie małą rewolucję. Na walkę szykują się wszystkie moje narządy. Jedne biją nieco szybciej, w innych przedziwna siła ssie nieznośnie. Gdzieś na polu walki latają małe, kolorowe motylki. Trzepoczą skrzydełkami z zaniepokojeniem. Przewidują. Nadchodzi.

{I od niechcenia mamy te marzenia, gdzie Trochę jaśniej robi się i trochę cieplej}

Dzień dobry. Nadszedł taki czas, nadeszła taka potrzeba, by napisać tu znów.

Właściwie to nie mogę uwierzyć w swoje porażki, poddaję w szczerą wątpliwość fakt, że zaistniały. A wszystko to przez niewyobrażalny stopień ich nieprawdopodobieństwa. Stalcia rzekła "myślałam, że takie rzeczy zdarzają się tylko w filmach".

"Witaj w świecie dorosłych" skwitowała mama. Uwierzycie? Radosne "dzień dobry" w nowym świecie, o matko boska, przegapiłam przyjęcie powitalne?

To się nie dzieje. Niby mojemu sercu już wszystko jedno, a jednak wciąż kołacze, gdy musi się przemóc i znieść kolejną dawkę wspomnień. Piszę dziś i nie wierzę w ton naszej rozmowy, o ile rozmową można to nazwać. Świat tak ohydnie się zmienia, a droga, przez którą musimy biec staje się coraz bardziej kręta. Zaczyna cuchnąć. Mnożą się kamienie - a ja biegnę boso.

"Chcę Ci tylko oddać rzeczy". Nawet nie pytam, co słychać. Zwykła konwersacja biznesowa. Pojutrze będzie po wszystkim.

Wreszcie, kurwa, wreszcie.......

[Tak na marginesie, z innej beczki: dziewięć kręgów piekielnych, z których ostatni jest najgorszy. I z tym Dante miał cholerną rację.]

Robi się niezmiernie cicho w przedsionkach mego serca. Nikt ani nic nie puka już do drzwi owego narządu. Krew płynie spokojniej, może jeszcze nie do końca z wolna, aczkolwiek nie popada w pośpiech, a to wręcz mogę uznać za mój osobisty sukces.

Gdzieś tam w tętnicy ciśnienie obija się o ścianki i krzykiem zduszonym oznajmia 'poddałaś się kretynko'. A może właśnie kretynka zmądrzała? Czas najwyższy włączyć mózg magicznym guzikiem w kolorze zmętniałego, różowego musu-przymusu.

Jeśli mam być kłodą, to wolę nie istnieć.

"Merci, encore, d'avoir eu tous les torts."

Kryzys twórczy?! Boże, nie teraz!

W powietrzu czuć tylko niepojęty smród fałszu. I chciałoby się o tym napisać...i nic. i nic. i nic. Słowa się nie kleją.

Gdzie się, do cholery, podział mój Anioł Stróż? Chyba moje myśli biegły za szybko i nie nadążył. Pewnie znów skarży się u Tego Najwyższego. Prosi po raz kolejny o zmianę stanowiska. I tak się niewdzięcznikowi nie uda.

Czas się odrobinę wykrzyczeć w poczuciu wstrętnej bezsilności. To jest najgorsze - chcesz komuś pomóc...i wiesz, że jedyną rzeczą, jaką możesz ofiarować, to bycie przy tej osobie i wspieranie, ciągłe mówienie 'wszystko będzie dobrze'.... a nie wszystko będzie. Pewnych rzeczy w ogóle już nie będzie. Smutne. Boli mnie nieszczęście ogarniające cały świat. I retoryczne pytanie: za jakie grzechy?

Kryzysy na tym się nie kończą. Potęga ich staje się niewyobrażalna.

[nie traktuj mnie, proszę, jakbym była jeszcze dzieckiem...]

Czy warto zaburzyć ład i porządek mojego małego światka, który skrupulatnie budowałam przez ostatnie kilka miesięcy? Czy warto podążać za impulsem, który ostatnimi czasy bywa silniejszy niż resztki mojego rozumu?

Nic, tylko siąść i zakląć pod nosem. Bo jak wybrać pomiędzy dwoma równorzędnymi racjami? To jest jak wybór pomiędzy długą, prostą drogą, na której nic się nie dzieje, a drogą krętą, gdzie mimo niebezpieczeństw może stać się coś cudownego, co odmieni nieodwracalnie dalszy przebieg podróży.

Po dłuższym zastanowieniu.

Chyba jestem Makbetem.

Woda, chrom, warzywa, w mniejszej ilości owoce.

Ćwiczymy dużo, oj ćwiczymy. W końcu marzy nam się talia osy i płaski brzuszek.

Zero słodyczy, zero alkoholu (przynajmniej na pewien czas:P)

Bo Marta się odchudza, Proszę Państwa!

Dzień 1: Jest świetnie, przyjemnie zmęczona, sumienie wytrwale broni się przed bombami kalorycznymi. :D

Chcę zniknąć. Bo złość gości w moim umyśle coraz częściej i rozrywa go od środka - nie od razu... wręcz nazbyt szczegółowo, z premedytacją niszczy każdą ciężko wypracowaną szarą komórkę. Już nie wystarcza krzyk i płacz, by pozbyć się negatywnych emocji. Nie wiem. Nie wiem. Nie wiem. Ktoś mi powie, co się ze mną dzieje?

Z niczym się nie wyrabiam, a obowiązki trafia szlag. Wszystko byłoby super, gdyby nie to, że zdałam sobie wreszcie z tego sprawę.

Te kilogramy. Niech Rubens zmartwychwstanie i namaluje mnie tak, bym wiedziała, że w jego oczach jestem piękna. Cholerna studniówka.

Serce stało się wyłącznie narządem pompującym krew.

[Przemywając twarz uciszam gwar jeszcze ciepłych snów.]

Podstępnie zakamuflowane wołanie co po niektórych o zmianę mojej istoty na lepsze. Ostrzegam więc: możesz walczyć z charakterem, ale z naturą już nie wygrasz. Jeśli nie możesz tego znieść - wyjdź, tylko zamknij za sobą drzwi. Bo przeciągi są straszne.

Poczynam snuć rozmaite filozofie; po jaką cholerę egzystuję? Zamiast pchać ten świat do przodu, to cofam się razem z nim. Zapadam w nirwanę, wtajemniczam w religię duszy; po to, by przestać myśleć o otaczających problemach owianych banałem, aczkolwiek z wyjątkowymi właściwościami destrukcji mojej osoby. Nie, nie, nie. Wcale nie jest źle. Upadłam. Ale nieważne gdzie. Ważne, że z kimś. Cholerna radość mnie ogarnia, gdy pomyślę, że jednak nie wszyscy jeszcze oślepli na burzliwą prawdę.

Coraz częściej dotykam fizycznie przeciwności losu, poznaję je w pełnej gamie kolorów. Cóż za tęcza nade mną. Chyba w tych kolorach nie jest mi do twarzy. Czas to zmienić. Tylko...czy kobieta z półświatka potrafi namalować z kolorowych farb problemów jeden, pełen siły i nadziei obraz?...

Tak. I zrobię to. Nie sama.

Nie będę przypalać tostów!

[gnam. na przekór!]